Konačno se čula prava riječ sa najstarije i najznačajnije srpske adrese, naime njegova svetost patrijarh srpski gospodin Irinej, u intervju za podgorički „Dan“, ocijenio je da je „položaj Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori gori nego u vreme osmanske okupacije, a da je status Srba kao u doba ozloglašene fašističke tvorevine Nezavisne države Hrvatske“. Tako je patrijarhovom riječju istine srušena, poput kule od karata, fatamorgana, o nikad boljim odnosima između Srbije i Crne Gore. Potpuno očekivano, krenuli su režimski velikodostojnici da, namanje više nemušt način, opovrgavaju tvrdnju patrijarha Irineja, teorijom o zloupotrebi gostoprimstva i pravljenjem alibija za vlast Srbije, kako bi lakše predala Kosovo i Metohiju.
A onda je, poput groma iz vedra neba, došla riječ mržnje Balše Brkovića objavljena u „Vijestima“, i to u dodatku za kulturu „ART“, od subote, 28.07.2018. godine, u tekstu pod naslovom „Patrijarh“, koji je najbolja potvrda o aparthejdu srpskog naroda u današnjoj Crnoj Gori. Čovjek koji se još davno pročuo titulišući mitropolita Amfilohija kao vladiku „brdskobrzinskog i crnogorskog“, ovoga puta je osumnjičio patrijarha Irineja i cio sinod SPC da je na drogama, dvoumeći se da li je u pitanju „meskalin ili je šljivka i dalje zlatna“? Ovakvo vrijeđanje čitave jedne crkve i njenog poglavara nije zabilježeno u Evropi u ovom vijeku. Neka proba gospodin Brković da napiše ovakve kvalifikacije za Reisa Islamske zajednice u Crnoj Gori, ili Nadbiskupa barskog, pa će vidjeti šta će ga snaći. Ovo je samo još jedna potvrda koliko je patrijarh Irinej bio u pravu.
Da bi podupro svoju tvrdnju o neugroženosti SPC i Srba u Crnoj Gori, Brković navodi građevinarske poduhvate čiji je investitor Mitropolija crnogorsko – primorska i duhovne centre bez fiskalnih računa. Kako je moguće odvojiti crkvu od države, što je civilizacijska tekovina još od francuske buržoaske revolucije, a pritom joj uvoditi fiskalne račune. Uostalom, pored duhovnosti, graditeljstvo je i najznačajnija osobina SPC. Da nije tako ne bi pored toliko porušenih i nestalih srednjovjekovnih gradova, jedino ostale crkve i manastiri, kao beočuzi trajanja srpskog naroda i njegove crkve kroz vjekove.
Gospodin Brković ne pominje, a sigurno mu smeta, činjenica da je prema svim istraživanjima javnog mijenja SPC odnosno Mitropolija crnogorsko – primorska najpopularnija institucija u Crnoj Gori. Zato sigurno nisu najveći krivci mitropolit Amfilohije i patrijarh Irinej, već sve vladike iz dinastije Petrovića, preko knjaza Danila do knjaza i kralja Nikole, koji su se izjašnjavali kao Srbi.
„ U čemu je to položaj Srba drugačiji ili gori nego li položaj Crnogoraca, Bošnjaka, Albanaca ili drugih u CG? “ pita se gospodin Balša Brković. Jeste gospodine Brkoviću, samo što vi to ne želite da vidite. Nama je (bezmalo polovini Crne Gore) u pragrijeh upisano što smo na referendumu o državno pravnom statusu Crne Gore, koji je raspisan protivno normama tada važećeg Ustava, glasali za zajedničku državu i tako se upisali u crnu knjigu „domaćih izdajnika“, dok je na vlasti aktuelni režim. Je li gospodin Brković zaboravio 27 profesora srpskog jezika iz Nikšića i Herceg Novog, koji su ostali bez posla, samo zato što su poštovali, u tom trenutku važeći Ustav Crne Gore, u kome je pisalo da je službeni jezik u Crnoj Gori srpski.
Zna li gospodin Brković da je Srbima u Crnoj Gori nedostupan posao u policiji, vojsci, prosveti, zdravstvu, diplomatiji, a biti direktor u prosveti, zdravstvu ili ne daj bože direktor policije, misaona je imenica. A tih 5 do 6 %, zaposlenih u lokalnim samoupravama i državnim organima samo su ostaci onih koji su se zaposlili prije velike šizme u DPS –u.
Ko bi očekivao od književnika Brkovića takvu vulgarizaciju u pitanju „da li su Srbi drugačije gladni“ od drugih naroda u Crnoj Gori. Nisu, ali ne može se ravnopravnost jednog naroda svoditi samo na potrebu za hranom, u pitanju su i nasušne potrebe za sopstvenim jezikom, pismom, kulturom i tradicijom. U pitanju je mogućnost slobodnog korišćenja nacionalnih simbola i slobodnog izjašnjavanja na popisu, bez „prelamanja u mozgu“. Hoćemo da naša djeca u školi izučavaju Svetog Savu, Andrića, Crnjanskog, Desanku Maksimović,Mešu Selimovića, Matiju Bećkovića, Stevana Raičkovića, Rajka Noga, Momira Vojvodića, Ranka Jovovića, a ne samo književnike koji pljuju po nama.
Na kraju da se izrazimo metaforično, razlika između đukanovića i brkovića je u tome što su đukanovići Srbi ili antisrbi po potrebi, zavisno od toga koja im pozicija obezbeđuje opstanak na vlasti. Naučili su to od kralja Nikole, koji je bio Srbin dok je vjerovao da će Crna Gora biti pijemont srpskog ujedinjenja, a njegovi sinovi zasjesti na srpski presto. Postao je antisrbin kad je shvatio da će ostati bez prestola. Nasuprot tome brkovići su izvorni antisrbi. Tako se srpski narod u Crnoj Gori našao između čekića i nakovnja i nije nikakvo čudo što je patrijarh Irinej bio primoran da izgovori tu strašnu istinu.
U Pljevljima, 01.08.2018.god. Pokret za Pljevlja
