Himom Svetom Savi u izvođenju mješovitog hora Srpskog pjevačkog društva “Bratstvo”, u prepunoj Sali Doma Vojske Crne Gore, počela je Svetosavska akademija. Nakon toga Svetosavsku besjedu održao je poznati novinar i publicista Budo Simonović, koji je na početku besjede kazao da će malo govoriti o tvorcu pismenosti i crkve kod Srba, Svetom Savi, ali ne zato što sebe ne smatra dostojnim da govori o najvećem srpskom svetitelju, već što želi jednim krvavim primjerom da prenese snažnu poruku u duhu Svetosavlja. –Na žalost mi Srbi sve više zaboravljamo sve što nam se dešavalo na našim prostorima. To nas je koštalo mnogo i skupu smo cijenu platili. Naravno da treba da živimo u duhu pravoslavlja i Svetosavlja i da treba praštati, ali ne i zaboravljati, kazao je Simonović. 
Simonović je pisac knjige “Ognjena Marija Livanjska”, koja je nastala nakon dvodecenijskog istraživanja, a zasnovana na pričama žrtava i njihovih dželata,kao i dokumentacijom, a rezultirala pronalaženjem masovnih grobnica u okolini Livna. Posvećena je ustaškim pokoljima nad Srbima u Livnu i okolini, odnosno u selima na rubu Livanjskog polja, počinjenim u 30. jula i 2. avgusta 1941. godine,. Ovaj događaj je svojevremeno inspirisao i Ivana Gorana Kovačića da napiše svoju glasovitu poemu „Jama“. Simonović je nabrojao niz strašnih primjera, mučenja i ubijanja nejači, ali je na kraju besjede poslao snažnu poruku kako dobro pobjeđuje zlo, a to je misijom čovjeka na zemlji da stvara život, a ne da oduzima život drugome i ne čini zlo drugome, što je i suština Svetosavlja. Pričao je o Marku Boškoviću, koga je prvi dan pokolja komšija Hrvat Mate Jureta, ali mu nije moga spsiti familiji tri dana kasnije. Ustaše su mu ubile suprugu Mariju i petoro djece, a deset dana nakon toga umro mu je najstariji sin koji je već bio bolestan –Po selu se poslije počelo govorkati da je Marko Bošković smetnuo s uma kad je, poslije smrti najstarijeg sina, nastavio da jadikuje uz strune gusala. On je znao ko mu je pobio familiju. To su učinile njegove komšije Hrvati. Jednog dana se iznenada prenuo i shvatio da mu neće biti lakše i da izgubljenu sreću i familiju ne može povratiti cijelo selo da spali i sa zemljom sravni, sve krvnike i svo njihovo potomstvo na jedan metak da navrze – Shvatio je da se ipak ne posveti onaj ko se tako sveti. i krenuo da se sveti, ali ne smrću i ubijanjem nego životom. U selu je bila ostala mlada udovica Anđa Kiso, čijeg su supruga Marka takođe ubile ustaše. Imala je troje siročadi, tri ćerke. Marko joj je predložio da se sa djecom preseli u njegovu kuću. Tako je u kući Marka Boškovića, ojađenog mučenika koji je bio već na pragu šezdesete godine, ponovo buknuo život. Marko je sa Anđom izrodio šestoro djece, pet sinova i ćerku, i svima dao imena djece koju je izgubio u pokoljima. Danas većina njih živi u Surčinu. Na žalost selo i spomenici su ponovo spaljeni, a starina Marko Bošković poživio je preko osamdeset godina. Do smrti je ponavljao svetosavsku hrišćansku poruku ne posveti se onaj ko se sveti, smrću i ubijanjem nego životom, zaključio je Simonović. 
Nakon Simonovića prvi taktovi gusala u rukama nendamšnog guslara Boška Vujačića izmamili su aplauz prisutnih. Nakon Vučaćića na scenu su izašli članovi KUD-a Pljevlja koji su salu digli na noge. Publici se sviranjem da fruli i dvojnicama predstavio i Radoslav Stanić, a kasnije učesnici još jednim svojim nastupom izmamili još jedan aplauz prepune sale….. 
Program je okončan sa “Mnogaja ljeta” u izvođenju mješovitog hora Srpskog pjevačkog društva “Bratstvo”.
Inače organizatori Svetosavske akademije bili se Srpsko pjevačko društvo “Bratstvo” i Srpski kulturni centar “Patrijarh Varnava”, voditeljka je bila Dragana Jović. Kako su nam rekli iz SKC “Patrijarh Varnava” Akdemija je organizovana iz pomoć sredstava onih donatora koji su pomogli i organizovanje dočeka pravoslavne Nove godine.
FOTO: Miko Mitrović
