Opština Pljevlja obezbijedila je sredstva za zakup i održavanje grobnog mjesta za prof. dr Uroša S. Ružičića, velikog humanistu, akademika i pedijatra svjetskog nivoa, sahranjenog na Novom groblju u Beogradu.
Sredstva su obezbijeđena za narednih deset godina i uplaćena su na žiro račun beogradskog JKP „Pogrebne usluge“.
Uroš S. Ružičić ( 1891 – 1966) rođen je u Pljevljima, gdje je završio osnovnu školu i nižu gimnaziju. Višu gimnaziju je završio u Solunu.
Nakon položene mature upisuje Filozofski fakultet u Skoplju, odsjek za književnost, ali je već posle prvog semestra prešao na studije medicine u Carigrad, koje prekida zbog Balkanskih ratova u kojima je bio ljekarski pomoćnik.
Posle rata studije nastavlja u Bordou, ali ih izbijanjem Prvog svjetskog rata 1914. godine, u kome je bio trupski ljekar i ađutant načelnika Treće srpske armije, ponovo prekida. Diplomirao je nakon rata u Beogradu.
Ljekarski staž obavlja u Zagrebu, a onda na lični zahtjev, nakon obraćanja Ministarstvu zdravlja sa molbom, dobija premještaj u Pljevlja, gdje je kao ljekar sreza boljanićkog radio od 1920. do 1923.
Ostalo je upamćeno njegovo požrtvovanje oko liječenja i njege svojih zavičajaca, kao i njegovo angažovanje i muzički talenat u radu Srpskog pevačkog društva Bratstvo.
Po povratku u Beograd, zapažen je njegov rad u Srpsko – engleskoj bolnici, pa ga kao Rokfelerovog pitomca Medicinski fakultet šalje na usavršavanje u Ameriku, odakle se vraća sa najboljim ocjenama i pohvalama.
U Beogradu se angažuje na otvaranju Materinskog doma, zbog čega ga ta ustanova proglašava za svog Dobrotvora, a na ploči zahvalnici koja još uvijek stoji na Neonatološkom institutu u Beogradu, on umjesto svog imena upisuje svoju majku Milicu S. Ružićić.
To je činio i u drugim humanim i dobrotvornim akcijama ( Dečija klinika, izgradnja hrama Sv. Save, obnova i izgradnja bolnica i klinika…)
Malo je poznato, ali sasvim sigurno, da je Dom zdravlja u Pljevljima, podignut 1928. godine iz Rokfelerove fondacije, bio rezultat angažovanja dr Ružičića.
U zvanju vanr. prof. Medicinskog fakulteta zatekao ga je fašistički napad i okupacija Srbije, pa je odveden kao taoc u logor na Banjicu, odakle ga po potrebi posla vraćaju na rad u dječiju kliniku. Godine 1949. izabran je za redovnog profesora.
SANU ga 1958. bira za vanrednog, a 1963. godine za redovnog člana.
Njegov stan u Beogradu, gdje je živio sa suprugom dr Radmilom, bio je uvijek i u svako doba otvoren za sve male pacijente, bez uputa i ovjerenih knjižica. Nakon Uroševe smrti 1966. godine, njegovo humanitarno djelo nastavila je supruga Radmila koja je povodom godišnjice smrti svoga muža (7. 10. 1967. godine) priložila tadašnjih 50.000 dinara za đačku biblioteku pljevaljske Gimnazije. Na žalost, ironijom života, nije imao potomke.
Odlukom Skupštine opštine Pljevalja, od 6. juna 2008. godine i jedna od ulica doktorovog zavičaja nosi njegovo ime.
