Proto Savo je rođen u Pljevljima od oca Todora, takođe sveštenika, i majke Jovanke rođ. Šećerović. Posle školovanja u Pljevljima, odlazi u Prizren gde 1906. završava Bogoslovsko – učiteljsku školu.. Po preporuci Bogoslovije, prvo radi kao učitelj u Prištini, Skoplju i Pljevljima sve do 1912. godine. Učesnik je balkanskih ratova i nosilac Spomenice 1912 – 1913. Za stalnog paroha pljevaljskog postavljen je 21. maja 1914. godine. Proto Savo se 1910. godine oženio sa Katarinom Kajom Stevović iz Nove Varoši sa kojom je imao osmoro dece. Miloje, Siniša, Milorad, Miodrag, Dejan, Jovanka, Ljubinka i Branislav.
Austro – ugarski okupator ga je sa velikim brojem pljevaljskog stanovništva internirao 1916. godine u mađarske logore Nežider i Boldogason. Po dokasku iz zarobljeništva 1918. godine, aktivno učestvuje u obnovi grada i odbrani od pljačkaških hordi, koje su tiranisale grad. Zbog toga mu je pretila smrtna opasnost pa je morao bežati u Prijepolje i druga okolna mesta, sve dok nije intervenisala srpska vojska i uspostavila se regularna opštinska vlast. Tada je prota Savo plebiscitom izabran za predsednika opštine i tu dužnost je obavljao samo godinu dana, jer je želeo da se posveti svom svešteničkom pozivu. Zamenio ga je u opštini Omer beg Selmanović, jedan od muslimana koji se protivio austrougarskoj okupaciji i robovao sa protom Savom u Nežideru.
Proto Savo se u potpunosti posvećuje svojoj crkvi i parohijanima, ali aktivno učestvuje u prosvetnom i kulturnom životu grada. Jedan je od glavnih obnovitelja rada Srpskog pevačkog društva Bratstvo i njegov predsednik , kao i osnivanja Sokolskog društva 1924. godine, Crvenog krsta, biblioteke…Dobitnik je velikog broja priznanja i odlikovanja:
– Knjaz Nikola ga je 1914. godine odlikovao Zlatnom medaljom za revnost, koju mu je lično na Cetinju uručio serdar Janko Vukotić. Knjaz Nikola ga je takođe odlikovao Ordenom 5. stepena 14. januara 1914. godine. Kralj Aleksandar Karađorđević ga je odlikovao Srebrnom medaljom za revnost u službi 1926. godine, Orden Sv. Save 4. stepena uručen mu je 14. marta 1924. godine.
Veliki trud i umeće uložio je proto Savo Vukojičić, oko izgradnje, do skora, jedinog pravoslavnog hrama u gradu Pljevljima, crkve SV. Petke, 1927. godine.
Proto Savo T. Vukojičić je preminuo 1938. godine, nekoliko godina pre nego što će rat donete velike gubitke i stradanja njegovoj porodici. U napadu na Pljevlja 01. decembra 1941. godine, talijanski fašisti su pucajući iz zgrade današnje gimnazije na sve i svakoga, ubili protine ćerke Jovanku Jovanu osamnest godina i Ljubinku Bubu četrnest godina.. koje su videšvi da talijani pale sve kuće od Raskrsnice prema Trebovini, pokušale da pretrče prema Milet Bašti, zajedno sa ukućanima i komšilukom, i ostale pokošene tačno ispred kuće. O tom događaju, piše u svom Dnevniku tada dobra Ljubinkina drugarica i vršnjakinja Mila Mirković:
– Na samom početku ulice sa leve strane (sada je to ulica 1. decembra, prim V.B), a od kuće Disa Rosića, ulica ima blag pad prema Trebovini. I upravo tu od kuće Rosića tekla je krv, koja se zaledila i crveni se skoro do česme. Bilo nas je više koji smo došli po vodu. Sećam se, neko je rekao POGINULE SU KAJINE ĆERKE!… Bile su privremeno zakopane u bašti Džuverovića , koja se nalazila preko puta kuće Vukojičića…Na dan njihovog otkopavanja i sahrane na groblju, okupilo se mnogo sveta, rođaka, komšija , a bilo je i Italijana. Bila sam i ja tu. Imala sam 13. godina, isto kao i Buba koja mi je bila najbolja drugarica. Kada su skinuli zadnji sloj zemlje i smakli ćebe kojim su bile pokrivene, ukazao se potrresan prizor. Dve sestre ležale su jedna pored druge žutog voštanog lica. Nesrećna majka vršti, kuka, plaču braća, rodbina i svi prisutni jecaju…Stavljaju ih u zajednički sanduk.. Pored prisutnih Talijana tu je i jedan njihov oficir, alpinac u šeširu sa peruškom. Pelerinom je pokrio lice. Tada se dogodilo nešto što pamtim čitavog života. Taj talijanski oficir prilazi sanduku, seče pramen Javankine kose i stavlja u maramicu. Zatim se udaljava..Talijani su organiѕovali sahranu , Na krstu metalna ploča sa natpisom: GIOVANNA E BUBA ...(Tekst u celosti Mile Mirković Kokić u prilogu )
Proto Savo T. Vukojičić. (1884 – 1938) , PREDSEDNIK PLJEVALJSKE OPŠTINE 1918, paroh pljevaljski, utemeljivač hrama Sv. Petke na Raskrsnici (Sada Trg patrijarha Varnave).. Predsednik SPD Bratstvo, sokolskog društva…
Vojislav Vojo Đenisijević beogradski i bečki diplpmac i prof. Mitar Obradović – stoje, proto Savo T. Vukojičić sedi. Prilikom oslobođenja Pljevalja 1912. godine. Zajedno su robovali u mađarskim logorima 1916-1918. ali Vojo više nikada nije došao do svojih Pljevalja.
Zapisnik sa prve sednice pljevaljske opštine u oslobođenom gradu 27. oktobra 1918. godine, kojom je presedavao proto Savo T. Vukojičić.
Prota Savo je predvodio delegaciju Pljevljaka koja je u maju 1930. godine išla u Sr. Karlovce na čestitanje svom zemljaku Petru Đ. Rosiću Varnavi izbor za patrijarha srpskog. Snimak ispred vladičanskog dvora u Sr. Karlovcima.
JOVANA I BUBA, Iz Dnevnika Mile Mirković Kokić. Klikni OVDJE
autor, Vojkan T Bojović
