Kraj prvog polugodišta u Gimnaziji „Tanasije Pejatović“ ovaj put bio je ispunjen posebnim emocijama. U zasluženu penziju su ispratili profesoricu Muniru.
Profesorica Munira Dešević (Ajanović) rođena je u Pljevljima, 27. decembra 1954. godine. U rodnom gradu završila je osnovnu i srednju školu, a 1973. godine upisala je Prirodno-matematički fakultet u Sarajevu, odsjek hemija – opšti smjer. Diplomirala je 1977. godine i stekla zvanje inženjera hemije. Nakon završenih studija vratila se u Pljevlja, položila stručni ispit i postala profesor hemije. Profesionalno je bila angažovana u Srednjoj stručnoj školi do 2009. godine kada je prešla u Gimnaziju.
Jedan je od osnivača pokreta „Nauku mladima“ za srednje škole za Crnu Goru. U okviru ovog pokreta njeni učenici su više puta osvajali prve nagrade. Takođe, na Olimpijadi znanja njeni učenici su bili višestruki osvajači jednog od prva tri mjesta. Jedan je od osnivača i član Upravnog odbora NVU „Viva Vita“, čiji je rad usmjeren na ekološka pitanja, ljekovito bilje i psihološku podršku starijoj populaciji, sa posebnim akcentom na staračka domaćinstva na selu. Rad ovog udruženja na projektima selektivnog odlaganja otpada u Pljevljima, u saradnji sa lokalnim školama i vrtićima, visoko je ocijenjen od inostranog donatora UNDP.
„Iz Gimnazije sam otišla vrlo zadovoljna. Sva djeca su bila tužna zbog mog odlaska, ispratili su me sa suzama u očima. Ja nisam tužna. Svima želim da dožive da na ovakav način krunišu svoj profesionalni angažman“ – ističe profesorica Munira.
Profesorici Muniri želimo sve najljepše u daljem životu. Njen entuzijazam, vedar duh, lični i profesionalni autoritet ostaju kao inspiracija mlađoj generaciji naših profesora, saopštavaju iz ove ugledne crnogorske obrazovne ustanove. Jednu školu školom primarno ne čine računari, pametne table ili brzi internet, premda je sve to neizmjerno važno. Bez ljudskih resursa, bez profesora koji ne dozvoljavaju sebi da se pretvore u puki ocjenjivački softver nema istinskog obrazovanja.
„Ono smo što svakodnevno radimo. Samim tim, izuzetnost nije pojedinačan čin, već navika.“
