SAOPŠTENJE ZA JAVNOST
Umjesto da javno insistira na odgovornosti, pokrene pitanje institucionalnog nepostupanja i alarmira domaću i međunarodnu javnost, Zaštitnik ljudskih prava i Sloboda Crne Gore, ostaje nijemi posmatrač sopstvene marginalizacije. Njegova bahatost i samovolja prelaze granice pristojnosti i razuma. Građanin koji želi prijem kod „Zaštitnika“ mora unaprijed da se najavi i pismeno obrazloži zbog čega traži razgovor. Kao da građani dolaze kod nejga iz obijesti, a ne od muke i zbog nepravde. Takav odnos jasno pokazuje distancu i prezir prema onima čijim novcem je više nego dobro plaćen. Institucija koja bi morala biti otvorena i dostupna postala je zatvoreni birokratski kabinet.
Proteklo je devet godina nakon što je u prostorije NVO „Alternativa“ u Pljevljima bačena ručna bomba, dok se izvršni direktor nalazio u kancelariji sjedeći za računarom. Javnost Crne Gore i dalje nema odgovor na ključno pitanje, ko je pokušao da ubije čovjeka usred grada i zašto taj zločin do danas nije rasvijetljen?
Ovaj događaj, koji po svim obilježjima predstavlja teroristički akt i pokušaj likvidacije, ostao je bez epiloga. Nije otkriven ni neposredni izvršilac, ni eventualni nalogodavac. Posljednje istražne aktivnosti u ovom predmetu sprovedene su još u martu 2016. godine, uz izuzetak listinga telefonskih poziva u maju 2019 . godine. Od tada, muk, ćutanje i nečinjenje.
Uprkos brojnim kadrovskim promjenama u OB Pljevlja, u sektoru kriminalistike, pa i na nivou Uprave policije, pomaka nema. Takav odnos prema teškim krivičnim djelima usmjerenim protiv života građana ne samo da je neprihvatljiv, već predstavlja direktnu poruku počiniocima da mogu i dalje djelovati nekažnjeno. Neotkrivanje i nekažnjavanje ohrabruje nove, slične zločine.
Posebno je poražavajuća uloga institucije koja bi morala biti posljednja linija odbrane građana, institucija Zaštitnika ljudskih prava i sloboda, na čijem čelu je Siniša Bjeković. Zaštitnik je još u avgustu 2016. godine uputio preporuku Upravi policije, da bez odlaganja preduzme sve mjere radi otkrivanja odgovornih lica i da mu dostavi odgovor o zahtjevu za bezbjednosnu procjenu oštećenog. Epilog je da je Uprava policije preporuke u potpunosti ignorisala. Nema izvještaja o preduzetim radnjama, nema izjašnjenja, nema odgovornosti, nema ni počinioca
I tu dolazimo do suštine problema, čemu služe preporuke Zaštitnika, ako ih niko ne mora poštovati? Šta znači „preporuka“ ako nadležni organi mogu da je bace u fioku bez ikakvih posljedica? Kakav je autoritet institucije čije se odluke i zahtjevi sistematski ignorišu?
Rezultati rada Zaštitnika u ovom, ali i u brojnim drugim slučajevima su poražavajući. Umjesto da javno insistira na odgovornosti, pokrene pitanje institucionalnog nepostupanja i alarmira domaću i međunarodnu javnost, Zaštitnik ostaje nijemi posmatrač sopstvene marginalizacije. Takav pristup ne štiti građane, štiti sistem koji ne funkcioniše.
Dodatno zabrinjava činjenica da je predsjednik Crne Gore, Jakov Milatović, ponovo imenovao Sinišu Bjekovića na ovu funkciju iako je njegov dosadašnji rad više nego upitan. Umjesto promjene i jačanja institucije, dobili smo kontinuitet slabosti, formalizma i potpune neefikasnosti.
Smatram da je Bjeković u vrijeme vladavine Demokratske partija socijalista bio dobar partijski vojnik, koji je svojim djelovanjem više amortizovao štetu po vlast nego što je štitio prava građana. Njegovi postupci tada, kao i danas, ne ulivaju povjerenje da je spreman da se suštinski suprotstavi neefikasnosti, zloupotrebama i institucionalnom nemaru.
Njegova bahatost i samovolja prelaze granice pristojnosti i razuma. Građanin koji želi prijem kod „Zaštitnika“ mora unaprijed da se najavi i pismeno obrazloži zbog čega traži razgovor, kao da građani dolaze kod nejga iz obijesti, a ne od muke i zbog nepravde. Takav odnos jasno pokazuje distancu i prezir prema onima čijim novcem je više nego dobro plaćen. Institucija koja bi morala biti otvorena i dostupna postala je zatvoreni birokratski kabinet.
Moja, skoro svakodnevna obraćanja kao oštećenog građanina tokom proteklih devet godina, obijanje pragova Uprave policije, Savjeta za građansku kontrolu rada policije, Službe unutrašnje kontrole, nekoliko načelnika OB Pljevlja. Osnovnog državnog tužilaštva i drugih nadležnih organa, te formalni odgovori bez suštine, doveli su do potpunog gubitka povjerenja u profesionalizam državnih institucija. Posebno onih koje su dužne da štite život i bezbjednost građana.
Zato danas javno pitam(o), da li u Crnoj Gori postoji institucija koja je spremna da zaštiti građanina kada mu je život ugrožen? Ili su preporuke, izvještaji i saopštenja samo paravan za nerad, odugovlačenje postupaka i izbjegavanje odgovornosti ?
Građani ne traže hvalospjevna saopštenja. Traže istinu, zaštitu, traže odgovornost, traže pravdu.
A institucije koje to nijesu u stanju da obezbijede, moraju snositi posledice.
Alija Šljuka
