Rudnik olova i cinka „Gradir Montenegro“, odnosno nekadašnji Rudnik „Šuplja Stijena“, za tonu iskopane rude Državi plaća koncesiju od svega 56 centi. Situacija je posebno zabrinjavajuća zbog činjenice da se koncesija plaća isključivo za rudu olova i cinka, a da se drugi metali, kao što je zlato i srebro, koji su se pominjali, dok je „Šuplja Stijena“ bila u državnom vlasništvu, više ne pominju i ne plaćaju.
„Gradir Montenegro”, preduzeće koje upravlja rudnikom Šuplja stijena, je platio ukupno blizu 406 hiljada evra koncesione naknade za prošlu godinu i za prethodnu godinu. Od toga 286 hiljada evra stalnog dijela koncesione naknade u 2023. za ugovorenih 510 hiljada tona rude olova i cinka, iz ležišta Šuplja stijena, Đurđeve vode, Paljevine i Ribnik. Ugovorom o koncesijama je utvrđen stalni dio naknade, gdje se tona rude plaća 56 centi. Promjenjivi dio koncesije za 2022. godinu iznosi blizu 120 hiljada evra za 53.730 tona rude koliko je proizvedeno preko ugovorene količine.
Rudnik „Šuplja Stijena“ je radio između dva svjetska rata, a njegov vlasnik je bio NJemac. Proizvodnja je obnovljena krajem pedesetih godina prošlog vijeka. Rudnik je zatvoren 1987. godine i tom prilikom bez posla je ostalo 444 radnika. Godišnja proizvodnja u tom momentu je bila na nivou sadašnje mjesečne proizvodnje.
Rudnik je otvoren opet 1998. godine, ali je usled ratnih dešavanja 1999. godine opet obustavio proizvodnju. Konačno, 2010. godine Rudnik je otvoren. Vrpcu je presjekao lično tadašnji premijer, Milo Đukanović.
Većinski vlasnik u tom momentu je bio Nikšićanin Veselin Pejović. Međutim, već sredinom 2011. godine Pejović prodaje 51 odsto akcija Rudnika poljskoj kompaniji ZGH „Boleslav”. U oktobru 2013. godine Pejović prodaje i preostale akcije Poljacima, tako da kompanija ZGH „Boleslav” postaje samostalni vlasnik.
Ugovor, koji je očigledno poguban za Državu, predstavnici Vlade su potpisali sa Veselinom Pejović, koji je bio omiljeni bizmisen DPS-a. Kasnije je taj isti ugovor potpisan sa Poljacima. U tom momentu se govorilo da je Vlada na čelu sa Milom Đukanovićem svjesno predala Rudnik Poljacima, kako bi Poljaka privoljela da lobiraju za ulazak Crne Gore u NATO pakt.
Čak se govorilo, da nakon privatizacije ZGH „Boleslava”, dio vlasništva ima i Jels Stoltenber koji je u oktobru 2014. godine došao na mjesto sekretara NATO pakta.
Takve tvrdnje nikada niko nije demantovao ni potvrdio, ali je sasvim sigurno da je Ugovor o koncesijama sa „Gradirom“ poguban za Državu, a posebno za opštinu Pljevlja, jer lokalnoj upravi ide sedamdeset odsto novca od koncesija.
Rudnik olova i cinka „Gradir Montenegro“ niko ni iz sadašnje Vlade ne pominje. Ne komentariše se zagađenje koje dolazi od eksploatacije, ali ni jako mizerne koncesije.
Poslednjih dana se vodi oštra polemika oko otvaranja površinskog kopa u Mojkovcu, što je izostalo oko Rudnika „Gradir Montenegro“. Sve liči da su tačne priče koje su se šaputale da je Rudnik dat da bi Crna Gora postala 29. članica NATO pakta u junu 2017. godine.
Kada je u pitanju ćutanje o ovom Rudniku možda najbolje i govore riječi koje je prilikom prijema Crne Gore u NATO savez saopštio sekretar Stoltenber: „Štitimo jedni druge i ako je potrebno, borimo se jedni za druge”.
Izvor, pvsvitanje.me
