Dogodilo se u Pljevljima …
Vojislav Vojo je rođen kao prvi od tri sina trgovca Đenisija Đena i Mileve Kuburuvić iz ugledne profesorske porodice iz Čačka. Posle osnovnog školovanja u Pljevljima, otac ga šalje na nastavak školovanja u Beograd. Tamo će Vojislav Vojo nastaviti i sa uspeh završiti školu , kao i njegovi prethodnica i rođaci iz zavičaja, Tanasije, Risto i Gavro Pejatović , Todor Rosića, Stevan Samardžić , Aleksa i i Stevan Cvijetić, i biti jedan od najboljih učenika čuvene Prve beogradske gimnazije. Možda za buduće hroničare u ovom konteksu treba spomenuti i prve učenice iz Pljevalja na Višoj ženskoj školi u Beogradu Olgu i Stanu , ćerke prote Todora Vukojičića. Posle gimnazije Vojo u Beogradu nastavlja školovanje na Trgovačkoj akademiji. Otac Đeno, svestan mogućnosti i htenja svog prvenca posle odlično završenih studija u Beogradu, šalje ga na školovanje u Beč gde Vojo sa uspehom diplomira na Eksportnoj akademiji, ali i muzički obrazuje:Na jednoj razglednici, po dolasku u Beč 08.10.1904. piše ocu: Dragi oče, danas zdravo stigoh u Beč. Na stanici me dočekao Jovo Bavčić- baš mu hvalaOdseo sam u jednom hotelu za dan dva pa ću odmah naći stan. Bio sam kod g. Isidora Saloma i to čim sam došao Sutra ćemo se potanko razgovarati… ( Nisu Pljevljaci bili bez veza ni u Beču.., tj. Imali su svoje poslovne prijatelje od Beča do Carigrada , prim V. B) Po završetku i ovih studija Vojo se vraća 1908. godine u Pljevlja. O jednom o najznamenitijih Pljevljaka 20. veka , čoveku univerzalnih znanja i umeća, poligloti, humanisti, nacionalnom borcu i prosvetitelju, pesnik Mićun Šiljak u „Brezničkim ѕapisaima“ br.1 napisa: „Umjesto života u Beogradu i Solunu, odabrao je život u porobljenoj sandžačkoj kasabi. Ne obaѕirući se na stalešku pripadnost i socijalno porijeklo, kretao se i među najsiromašnijim slojevima društva, zbog čega je uživao simpatije i povjerenje svih sugrađana. Visoko obrazovan i učen u Beogradu i Beču, postao je poznat u čitavoj Rasovoj Srbiji. Muziku je nosio u sebi, i ona je bila njegova inspiracija i nadahnuće u borbi za narodno dobro i oslobođenje.“
U balkanskim ratovima učestvuje kao borac sa braćom Jovanom i Ačleksandrom. Konačno oslobođenje dočekuje u stroju Javorske brigade i ulazi u Pljevlja 27.10. 1912. Plebiscitom naroda Pljevalja, biraju ga za predsednika opštine. U dokumentu Suda grada Pljevalja br. 3919. knj. Br. 161 od 06.10.1919. koji je izdat Vojovoj supruzi tada udovici) piše: Počivši Vojislav Vojo Đenisijević bivši predsednik naše (pljevaljske) opštine za vreme prvog oslobođenja od strane srpske vojske , kao i kasnije i za crnogorske vlade, bio je jedan od najagilnijih i najspremnijih naših građana. .. Radio je kao nacionalni radnik bez straha i sa najvećim požrtvovanjem za definitivno pripajanje svih neoslobođenih srpskih krajeva…
Izbijanjem Prvog svetskog rata Voja sa velikim brojem pljevaljskog stanovništva interniraju 1916. godine u mađarske logore Nežider i Boldogason. Pri povratku iz logora umro je 10. 09. 1918. u Bosanskom Brodu. O tome u svojim Zapisima njegov sabrat logoraš Janićije P. Janićijević (1888 – 1982) piše:
– Putujući u vagonima za stoku kroz Mađarsku , Vojo je bio mnogo slab. Razboleo se on još pre više dana , još kada su nas jedanput vraćali sa stanice , ali se držao u sili. Naglo je propao, a kada smo bili u Bosanskom Brodu, tu straža dozvoli da Vojo ostane u bolnici. Sa njim je ostao Miko Lazarević da pripazi na njeka i smesti u bolnicu, a mi smo produžili za Pljevlja. Kada smo stigli kućama, rekoše nam da je Vojo umro i da ga je Miko sahranio na tamošnjem groblju.
Vojislav Vojo Đenisijević bio je oženjen sa Katarinom Veseličić iz jedne od najuglednijih porodica Prijepolja. Imali su četiri ćerke:Miroslava ( profesorica u pljevaljskoj gimnaziji , Branislava ( supruga prote Bude Šiljka) Ksenija Sena služb. SDK i Mileva služben. supruga Sava Nedića koji sa svojim porodicama Mihailo Miško sa sinovima Savom, Dimitrijom Mikijem i njihovim porodicanma, porodica ćerke Svetlane Žarković , Vojislav Vojkan sa Novakom i njegovom decom , Ljiljana Šiljak Ćirković sa svojima čuvaju, baš kao i mi Pljevljaci uspomenu na lik i delo ovoh izuzetnog čoveka.
Na žalost, „Nemilosrdni anđeo“ je u svojstvu saveznika bombordovao Pljevlja 23.jula 1944 i uništio najbolji deo grada od Čaršije preko Varoši do Raskrsnice. Neastale su ljudi i zgrade po kojima se o Pljevljima pisalo kao srdnjoevropskoj varoši, kuće Bajića , Stevove koji su bili kao dvori u stilu „Bidermajera“, Strahinjine, Zroševe, Ninove, Laza Živkovića i dr. i do temelja kuću Voja Đenisijevića u današnjoj ulici Kralja Petra. Ostala je sama na jednom ѕidu neoštećena slavska ikona Sv. Đorđa . Srećom Katarina se sa decom sklonila u jednu od magaza kod Bavčića na Varoši. Ipak, zahvaljujići najviše Vojovim ćerkama Kseniji i Milevi udato Nedić sačuvalo se nešto fotografija i dokumenata. Ostala je evo skoro 100 godina sećanje na Voja i preko ulice koju su Pljevljaci imenovali u znak zahvalnosti ovom rodoljubu, humanisti i vrsnom intelektualcu.
Opširnije o porodiici Đenisijević i Vojislavu Voju u : knjigama: Pljevlja i Pljevljaci -2 , V. Bojović i S. Starčević, Beograd, 2005. , SPD Bratstvo 1889 – 2009.. V. Bojović, M, Petrović i M. Knežević , Beograd 2010. Pljevaljske novine 15.02. 2003. V. Bojović, Breznički ѕapisi br. 1 i dr.
Vojo Đenisijević lao đak Prve beogradske gimnaije 1900. godine.
Vojo po dolasku na studije u Beč 1904, dočekao ga je očev prijatelj Jovan Bavčić krojač. Fotografija Voja i Jova u Beču, 20.02.1906. Foto Elvira.
Đene (Joko) Đenisijević sa sinovima
Pljevaljske porodice Đenisijević (Đene sa suprugom u sredini) Vojo treći s leva u prvom redu, Pejatović ) Tanasije Risto, Nikola, Jula..) i Radović.
„Uzmi pušku kod moje kuće i čuvaj je kao oči“ piše Mitar Obradović Voju iz Berana, pre eto ravno 100. godina.
Mnoge ulice, mahale, i sokaci, promenili su imena Neka su ipak ostali, kao Vojova, Avalska, Vučedolska, Bobovska, Vardarska, Ćotinska , Njegoševa, Glasinačka. Prijepoljska… ( o ulicama, mahalam, sokacima PV, drugim povodim).
Uverenje Suda opštine grada Pljevalja, izdato 06.10.1919, Vojovoj supruѕi Katarini.
Vojova udovica Katarina sa Ćerkama: Miroslavom, Branislavom, Ksenijom i Milevom (Pljevlja 1921. god)
Zahvaljujem porodici Mileve Đenisijević Nedić , Arhivu Jugoslavije Olgici Ćorović Giler na pomoći u prikupljanju dokumenata za pisanje o Vojislavu Voju Đ. Đenisijeviću
autor, Vojkan T Bojović
