A Pljevljaci su ćutali…

Svako razumno ljudsko biće bilo bi srećno kada bi živjelo i podizalo svoje potomstvo u ekološkoj drzavi. Više od 620.000 „srećnika“ ima tu privilegiju, jer živi u ekološkoj drzavi Crnoj Gori.

Na papiru tako piše, a stvarna slika je sarena kao Vaskršnje jaje.

Na jednoj strani su rezervati prirodnih ljepota nacionalni parkovi, koji zauzimaju 10% površine Države, zatim kanjon rijeke Tare, najveći i najljepši u Evropi, a tu je i Boka Kotorska , kako je krunisa pjesnik Aleksa Šantić  „Nevjesta Jadrana“. Na drugoj strani su fekalijama zatrovana voda uz obalu, ljudskim nemarom zagađena priroda bacanjem svih vrsta otpada u rijeke i šume.

Na ovoj strani je i grad Pljevlja – crna tacka Crne Gore.

Dakle, šarenilo svih boja u ekološkoj državi.

Za razliku od Vaskršnjih jaja, koja kako god bila išarana spolja pod ljuskom su sva ista, u prirodi nije tako. U ekosistemima stvari su povezane – jezgro ne može biti zdravo ako je njegova ljustura trula.
Opština Pljevlja se po prirodnim bogatstvima nalazi u vrhu, a po razvijenosti pri dnu u Crnoj Gori. Od bogatstva naše opštine mi Pljevljaci imamo najmanje koristi. Cuvena parola “sjever radi, Podgorica se gradi“ je odličan pokazatelj radnje, stanja i zbivanja u Crnoj Gori. Sa činjenicom da od bogatstva naše opštine mi imamo najmanje koristi smo se olako pomirili, i pristali da svojim parama gradimo kuću velikom bratu (koji uzgred budi receno u nama ne vidi mlađeg brata koga ponekad treba zaštititi, već neki mnogo, mnogo dalji rod).
Dakle, sa tim da ce korist koja je trebala da pripadne nama pripasti nekom drugom smo se davno pomirili, ali smijemo li se pomiriti sa činjenicom da je gradsko jezgro opštine Pljevlja crna tacka Crne Gore? Zašto Pljevljaci olako sa mirnoćom svetitelja prihvataju činjenicu da ih okružuju zagađeni vazduh, voda i zemljište? Treba li da čekaju nekoga sa strane da dođe i digne glas za njihovo dobro?

Na 10 novorođencadi u Pljevljima dolazi 18 umrlih ljudi.

Da li je to slučajno?

Naravno da nije. Već smo konstantovali da jezgro ne moze biti zdravo ako je njegova ljustura trula. Dakle, ako je sve ono sto nas okružuje nezdravo, zatrovano ni mi ne mozemo biti zdravi. Djeca koja se rađaju u Pljevljima se od malih nogu suočavaju sa nezdravom životnom sredinom. Od malih nogu se truju udisući najzagđeniji vazduh u Evropi!

A Pljevljaci ćute.

Navikli su da su zanemareni, zapostavljeni. Navikli su da su bitni od izbora do izbora! Tada ih se svi sjete, tada su svima važni i svi saosjećaju njihove probleme.

A u medjuvremenu Pljevljcu teško žive, s mukom prezivljavaju i prerano umiru.
Ako se ovako nastavi prica o Pljevljima ce za nepuna dva vijeka počinjati riječima kojim započinju mnoge bajke

-Bio jednom jedan grad,,,

Ali za razliku od bajki ova priča neće imati srećan kraj. Govorice o bivšem gradu. Gradu koji je bio dio ekološke države, a umro je jer je bio zagađen. Zatrovan! Umro je jer „ponosni stanovnici ekoloske države“ od drveta nisu vidjeli sumu, od jednog papira nisu vidjeli Pljevlja.

A Pljevljaci su ćutali…

Autor Aleksandar Tosić, prošao proces profesionalne rahabilitacije u izvođenju ZOPT d.o.o.