Saopštenje Pokreta za Pljevlja
Antisrpska hajka, koja je u Crnoj Gori počela prije 15 godina, ovih dana poprima fašisoidni oblik i ulazi u zonu sumraka. U nedelju 8.februara u kasnim večernjim časovima, voljom SDP-a, njenog potpredsjednika i ministra policije Raška Konjevića, iz Crne Gore je, silom na sramotu, prognan sveštenik Srpske pravoslavne crkve Velibor Džomić. To što se radi o značajnom velikodostojniku Hristove crkve, predavaču na univerzitetu, književniku i javnom djelatniku, sve je bilo sitno i beznačajno pred voljom jednoga čovjeka i aktuelne DPSSDP koalicije.
Kao neoprostivi grijeh uzeto je njegovo protivljenje priznavanju lažne NATO države Kosovo, a kao krunski dokaz mišljenje UDBE da time ugrožava nacionalnu bezbjednost i interese Montenegra. A od takve optužbe, danas i ovdje, nema odbrane. Biti Srbin, sveštenik Srpske pravoslane crkve, govoriti srpskim jezikom, pisati ćirilicom i uz to biti protiv NATO-a i njegove lažne države na Kosovu, toliko je grijehova na jednom mjestu i u isto vrijeme, koje je počinio i u kontinuitetu čini jedan čovjek, da je protjerivanje bio jedini „izlaz“. Ne sumnjamo da bi mušketanje bilo primjerenije ovom režimu, ali mora se u Evropu.
Uostalom, ništa se drugo nije moglo ni očekivati od vlasti, koja je prognala srpski jezik iz Crne Gore, iako je u tom trenutku u njenom Ustavu pisalo da je srpski jezik službeni, ostavila bez posla 27 profesora srpskog jezika, konstantno progoni Srpsku pravoslavnu crkvu i otima njenu imovinu, diskriminiše ćirilicu i getoizira narod koji je stvorio Crnu Goru. Dokaz za to su svi Petrovići od vladike Danila do kralja Nikole, a ponajviše Njegoš sa svojim Gorskim Vijencem. Još pamtimo onu zimu kad su Pljevlja bila okovana snijegom i ledom, a isti ministar je pokušao da protjera sedam sveštenika i monaha iz Pljevalja. Ovih dana se spremaju da skinu tablu sa budvanskog starog grada posvećenu srpskim oslobodiocima, iako to nisu radili ni italijanski okupatori.
Nisu okupatori imali ni potrebu da to rade, ali ima ministar „izvanjac“ rođen u Bosni i Hercegovini, čija je porodična slava bila Sveti Sava, a danas vjerovatno slavi „svetog Sekulu Drljevića“ i ima potrebu da bude veći katolik od pape. Uzalud su tri presude Upravnog suda, danas u Crnoj Gori je na snazi samo jedan zakon: „čija sila onoga i pravda“.
Ali ono što posebno vrijeđa zdrav razum svakog normalnog čovjeka, a Srbe onespokojava je činjenica da Demokratski front, koji se predstavlja kao demokratsko rešenje za Crnu Goru, i dalje istrajava na pregovorima o prelaznoj vladi . I to sa SDP-om čija antisrpska hajka ovih dana dostiže svoj kreščendo. Prosto je nevjerovatno da još ima opozicionih političara, makar iz srpskog korpusa, koji i nakon podgoričkih izbora i pregovara o formiranju vlasti, još vjeruju u demokratski kapacitet SDP-a.
Nema nikakve sumnje da se radi o još jednoj prevari, po onoj nešto izmijenjenoj mudrosti: sjaši Kurta da uzjašu i Kurta i Murta. Srpski glasovi su potrebni da se smijeni Milo, a da ostane još gori Ranko, zajedno sa saslužiteljima iz NOVE i Milovim antisrpskim tekovinama, koje će proglasiti za civilizacijsko dostignuće.
Zato u pamet se Srbi, poslednji je trenutak da o svojoj sudbini sami odlučujemo, da ne prihvatamo rog za svijeću. SRPSKA INICIJATIVA treba da osmisli sopstveni program i strategiju djelovanja, sami da biramo saveznike i koalicione partnere bez obzira da li smo u vlasti ili opoziciji.
