12. jul 1928. godine u Boljanićima podignuta crkva Sv. Apostola Petra i Pavla.
Glasnik Srpske pravoslavne crkve br. 16/1928. godine opširno prenosi svečanost povodom Osvećenja izgrađene crkve Sv. Apostola Petra i Pavla , u Boljnićima, dana 29. juna ( 12. jula po n.kal.) 1928. godine. Osvećenje je izvršio Episkop pećki ( Pljevaljski protoprezviterat je tada pripadap pećkoj eparhiji , prim V.B) U tekstu se između ostalog navodi:
– Parohija Boljanićka nalazi se na kraju Sandžaka uz Bosnu. Njen centar , selo Boljanići, gde je do skora bilo sedište reduciranog sreza boljanićkog , nalazi se na 25. kilometru, polovina puta Pljevlja – Čajniče, a novopodignuta crkva sagrađena je više samog kolskog šuta i pristupačna je kolskom saobraćaju. Parihiju sačinjavaju opštine Boljanićka i Bukovička i delom Gotovuška sa 386 pravoslavnih domova i do sada nije imala parohijsku crkvu sem periferijalne crkvice Uspenija presvete boorodice u Strečanju koju smo obnovili 1924. godine.
– Za ovo bogougodno delo u tekstu se za naročite zasluge navode: „g. Rajko Debeljević učitelj, Mihailo Radičević opšt. Delovođa, Jovan R. Borović, Gavro Dujović, Bajo Pivljanin, Mlađen Borović, Milan i Mitar Spajić, Mirko Mitrović, Bogdan i Diko Cupara, Marko Jelić, Mirko Vraneš, Tado Živković, Jefto Cvijović, Nikola Tošić, Mile Cvijović, mihailo Stjepanović, Gavro Laković, Đerasim Aranitović, Diko Čolović, Vuk Gazdić,i Nikola Dromnjak, svi zemljoradnici iz parohije Boljanićke „
Inače, kao što je poznato i crkva u Boljanićima kao i Sv. Petke u Pljevljima, podignute su u vreme velike svetske ekonomske krize 1928 – 1934. isključivo dobrovoljnim prilozima pravoslavnog naroda kao i „ pomoć naše braće iz Amerike, koja je propraćena sa vrlo dirljivim pismima i to: Srpski savez „Sloboda“, Mihailo Debeljević, Rade i Savo Bezarević, Jovan janjić, Dušan Milojević, Peko Jovović, Jošo Turkić, Kosta Petrić, Mića Trkulja, St. Ivanišević, Đuro Bundalo, gospođa S. Ivanišević, Marko Mandić, Savan Zelić, Pit Madlići, Petar Jovelijan, J. Crnogorčević, M. Blečić, Đuro Pavić, Đoko Lalović, Ilija Milanović, Đorđe Baljanić, i Đorđo Zaklan. ( Glasnik sr.pravosl.patr,1928)
U tekstu od pre 86. godina piše:
– Narod je pridolazio celu noć crkvi. Svu noć je bilo veliko veselje, piše u tekstu da je bilo oko 3.000 duša. U 7,oo časova počeot je čin osvećenja hrama. Služba je završena oko 1 čas posle podne. Sa preosvećenim episkon g. Jerotijem, sslužili su : Arhim. Manastira Sv. Trojica Serafim Džarić, okr.protoj. Savo T. Vukojičić, protoj, Slobodan Šiljak, mesni paroh i ostali prisutni sveštenici. Dužnost đakona vršio je vojni sveštenik Dušan Petrović.
Svakako, posebno mesto i u ovom tekstu pripada parohu boljanićkom Stevanu T. Petroviću (1894 – 1944) koji je bogoslovsko – učiteljsku školu završio u Prizrenu 1922. godine a iste godine rukopoložen i postavljen za paroha boljanićkog. Pored toga što je bio utemeljivać hrama u Boljanićima i obnovio crkvu u Strečanju, on je uz pomoć vernika 11. 6. 1937. dobavio zvono iz Novog Sada iz poznate livnice čuvenog inžinjera Predraga Jovanovića, za crkvište u Krćima. Zvono je bilo teško 14, 5 kg. i koštalo je 691. dinar a plaćeno je iz sredstava samog crkvišta i sitnih priloga u narodu. Zvonu je kumovao kao najveći prilagač, Jagoš (Milanov) Beljkaš, mladić iz Krća (priložio 190. din) Budući da je od starina u Krću zavjetina – Krstonoše to je uz prisustvo velikog broja vernika paroh Stevan T. Petrović obavio osveštenje zvona.
Godine 1938. ovaj izuzetni božiji pastir, odlazi na službu u Sarajevo za sekretara crkvenog suda Dabro – bosanske eparhije . Iz Letopisa koji je pedantno i hroničarski izvanredno vodio paroh Stevan zapisa:
– Mnoge privatne okolnosti navele su me da menjam mesto službe. Iskreno, priznajem da mi je žao što ostavljam divnu , sjajnu i uzvišenu službu parohijansku. Žalim što ostavljam svoje drage parohijane , na koje se nemam ništa požaliti . Žalim ostaviti crkvu boljanićku za koju sam da se podigne i unapredi , sve svoje moći upotrebio te uz pripomoć vrednih isaradnika parohijana, članova crkvenog odbora , ista se podiže na vreme , svega od pola godine dana i osvešta na Petrovdan – slavu hrama 1928. godine., a sve u SLAVU BOŽIJU. Uvek, ma gde bio, moliću se svemogućem Bogu za zdravlje i napredak mojih dosadašnjih parohijana, kao i za napredak drage uspomene crkve boljanićke . Svima velika hvala na pažnji koju su mi kao svom parohu ukazivali . Hvala svim članovima crkvenog odbora i savjeta na iskrenoj saradnji, a svom nasledniku parohu ocu Savu J. Šiljku , i predsedništvu crkvene opštine bratu Gavru Dujoviću , želim od Boga dobro zdravlje i napredak u svim poslovima koji se izvode u Slavu Božiju. Opet napominjem, da Vas sve neću nikada zaboraviti, već sa najlepđim uspomenama i željama ostavljam Vas dragi moji, vaš iskreni Stevan T. Petrović – sveštenik, U Boljanićima, 29. maja 1938. godine.
Crkva Apostola Sv. Petra i Pavla u Boljanićima, sa pečatom crkvenog odbora iz 1928. godine, podignuta dobrovoljnim prilozima pravoslavnog naroda.
Paroh boljanićki od 1922 – 1938 godine Stevan T. Petrović. ( na fotogr. Sa suprugom popadijom Anom rođ. Debeljević) bio je izuzetno duhovna, kreativna i obrazovna ličnost, omiljen u celom pljevaskom kraju. Poginuo 1944. kod Nove Varoši kada su američki avioni u akciji „oslobodilac“ bombardovali kolonu naroda na puti Prijepolje – Sjenica. Sahranjen kod crkve u Sjenici.
Crkva u Strečanju Uspenija ( usnuće , upokojenje) Presvete Bogorodice, podignuta je još u doba Nemanjića . Obnovljena angađovanjem paroha Stevana Petrovića 1924. godine. Radove je izveo neimar Maksim T. Bojović sa sinovima Todorom i Ozrenom.
Jedna stranica Letopisa crkve i parohije boljnićke koji je vodio paroh Stevan T. Petrović, iz koga se vidi kojim sredstvima je crkva građena.
Poznati Pljevljak, tadašnji preduzimač Lazar Lazo (Mošo) G. Živković uz prilog od 700. dinara upisao je u Vječni pomen kod boljanićke crkve oca Gavra i majku Anđu .
U Pisanju teksta korišćen je Letopis Crkve Sv. Apostola Petra i Pavla Boljanići, Glasnik srpske pravoslavne patrijašije 1928. godine, lična dokumentacija i saznanja.
Srećnu slavu hramu i njegovim vernicima i poštovaocima, sa željom da je slave kroz vekove u dobru, slozi i ljubavi.
autor, Vojkan T Bojović
